Ondernemer met een handicap Erik Moniquet uit Sint-Truiden legt de lat professioneel heel hoog

“Ik ben bereid door het slijk te gaan om mijn doelen te bereiken.”

In tijden van veel openstaande vacatures wordt soms met de vinger gewezen naar ondernemers en werkgevers. Er is te weinig oog voor werkplekleren, de vereisten en gevraagde ervaring liggen te hoog, enz. Een belangrijke groep potentiële arbeidskrachten blijft in heel dit discours al te vaak onderbelicht: de personen met een handicap. Erik Moniquet uit Sint-Truiden behoort zelf tot die groep. Als gedreven ondernemer legt hij professioneel de lat heel hoog. Tegelijkertijd gooit hij alles in de strijd om de perceptie rond personen met een handicap te veranderen.

“Er wordt nog te vaak vanuit gegaan dat personen met een handicap niet kunnen bijdragen op het niveau van ‘gewone’ werknemers. De maatregelen die er zijn om deze groep aan het werk te krijgen gaan zelfs expliciet uit van verminderde productiviteit die gecompenseerd moet worden. Dit houdt natuurlijk in dat er een basisproductiviteit per medewerker, per functie, per niveau en per sector zou moeten gedefinieerd zijn. De toetsing aan zo een ijking gebeurt in de praktijk zelden of nooit. Wat meer is, in de media wordt het beeld van de persoon met een handicap die minder kan bijdragen steeds versterkt. Het kan ook anders”, steekt Erik Moniquet enthousiast van wal.

Erik runt al enkele jaren zijn eigen bedrijf Moniquet & Company. Deze “strategy consulting firm” is gespecialiseerd in het oplossen van de moeilijkste strategische uitdagingen van bedrijven en organisaties om zo echte waarde (positieve verandering in free cash flow) te genereren. Op het vlak van kwaliteit, ambitie en intellectueel uitdagend werk legt Erik Moniquet met zijn bedrijf de lat heel hoog.

Lange reeks sollicitaties

Ondanks zijn handicap (spinale spieratrofie type II) heeft Erik de ambitie om een wereldbedrijf uit te bouwen. Zijn handicap is voor hem geen handicap. “Ik zit in een elektronische rolstoel, ik ben niet gehandicapt”. Erik studeerde arbeidssociologie aan de KU Leuven en begon te solliciteren. Na 150 sollicitaties mocht hij geen enkele keer op gesprek. Erik was altijd eerlijk over het belang van toegankelijkheid.

“Geen idee of het heeft meegespeeld. De kans is reëel, maar ik had geen ervaring noch het meest gegeerde diploma. Bijkomend zijn we als mens heel slechte statistici wanneer we meerdere parameters moeten inschatten. Dus het zou fout zijn om een correlatie te zien die er misschien niet is. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat we hier in België nogal snel tevreden zijn met het huidige beleid als het op personen met een handicap aankomt”.

De stap naar het ondernemerschap

Erik begon uiteindelijk bij het departement Financiën en Begroting van de Vlaamse overheid. Eerst op de personeelsdienst, na 2 jaar als organisatieadviseur en hoofd van de Stafdiensten, daarna als lid van het directiecomité en trekker van verschillende projecten. Tot hij in 2015 de stap zette naar het ondernemerschap.

“Het is altijd mijn droom geweest om mijn leven te organiseren volgens mijn standaarden. Een eigen bedrijf is daarin een cruciale stap.” Toch ging het niet zo maar om een eigen bedrijf. Erik wil samen met zijn medewerkers de status quo in bedrijven en organisaties uitdagen en impact genereren. Dit gebeurt heel onderbouwd en met kennis van zaken. Erik leest 60 boeken per jaar, volgt elk waardevol rapport op dat geschreven wordt en start in januari aan zijn MBA bij Vlerick Business School. “Ik kijk graag naar wat mogelijk is en leg de lat hoog. Over consultants leeft vaak de idee dat de toegevoegde waarde eerder klein is. Wij willen uitmuntende kwaliteit bieden en garanderen dat ook contractueel.”

Maatregelen meer vanuit verantwoordelijkheid

Erik legt de lat niet alleen professioneel hoog. Sinds hij ondernemer is geworden, is hij er ook een voorvechter van om de perceptie rond personen met een handicap te veranderen. “Als ondernemer heb ik – nog meer dan als ambtenaar – vastgesteld hoe vaak er nog vanuit een zorgende invalshoek naar personen met een handicap gekeken wordt. Het beeld van een gebrek aan zelfredzaamheid bestaat nog altijd. Ik krijg vaak te horen dat ik een uitzondering ben. Ik weiger dat te geloven. Ik denk dat er veel meer vanuit empowerment en verantwoordelijkheid maatregelen moeten opgezet worden om meer personen met een handicap naar de arbeidsmarkt toe te leiden.”

Erik is eveneens een groot voorstander van het zelf nemen van verantwoordelijkheid. Dat vraagt een mentaliteitswijziging bij iedereen. “Ja, ik ondervind nog heel veel obstakels dag in dag uit. Ondernemen is niet eenvoudig. Maar ik maak mijn eigen keuzes. Ik ben bereid door het slijk te gaan om mijn doelen te bereiken. Ik denk persoonlijk dat we als maatschappij te gemakkelijk de schuld bij iemand of iets anders leggen wanneer we niet halen wat we vooropstellen. Dat begint mijns inziens bij onszelf.”